"Nie płacz w liście
nie pisz, że los Ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
Kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
Odetchnij, popatrz
Spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij, że jesteś, kiedy mówisz, że kochasz"

ks. Jan Twardowski


















poniedziałek, 10 września 2012

Jabłończańskie klimaty

Jabłonka bardzo się zmieniła... opuściłam ją tuż po maturze i nadal zachwycam się zmianami... 
Zawsze był tam ruch, zwłaszcza w rynku, ale to , co się dzieje teraz... samochód wolę zostawiać w domu... 
A wszystko za sprawą Słowacji, która kilka lat temu zmieniła koronę na euro, no i niestety, a dla nas na szczęście, pozwoliła rozwijać się polskim wsiom przygranicznym. Oczywiście Jabłonka od zawsze czerpała z tego faktu korzyści, ale w ostatnich latach to było wielkie bum!!! Sklepy wyrastały jak grzyby po deszczu i wszędzie były kolejki.
Powstało wiele nowych instytucji, firm, budynków gminnych, których wcześniej nie było - te bardzo cieszą oko, zwłaszcza Orawskie Centrum Kultury i nowy Ośrodek Zdrowia, ale osobiście bardziej moją uwagę zwracają budynki związane z moim dzieciństwem.


Budynek przedszkola i szkoły podstawowe (klasy1-3). Nie wiem czy szkoła tam jest nadal, ale zapach przedszkola pamiętam do dziś. Pamiętam szatnię, stołówkę i serwowane na niej dania, pamiętam swoją salę i swoją wychowawczynię. Pamiętam, że nudziło mi się, bo gdy inne dzieci ledwo co dukały (czytały) ja już dawno znałam cały elementarz na pamięć. Ale do szkoły wcześniej mnie nie posłano (na szczęście), bo już wtedy najważniejsza była Iwona. I pamiętam jak płakałam, gdy się okazało, że ona będzie chodzić do klasy A na poranną zmianę a ja do B. Na szczęście tata zainterweniował i w końcowym rezultacie ani dnia nie spędziłam w klasie B, poza tym nie było innej możliwości. Moi rodzice pracowali, a na miejscu nie mieliśmy rodziny, która mogłaby pomóc w opiece nade mną. (Dzięki Iwonko!!!).


No a po trzech latach nauki edukację rozpoczęłam w zielonej szkole. Miło ją wspominam, choć oczywiście nie wszystkie lekcje (nie znosiłam historii, przez nauczyciela oczywiście, ale cicho sza....). Pamiętam lekcje w-f, na korytarzu lub na boisku przed szkołą. Wkurzałyśmy się na nauczycielkę, że tylko ćwiczymy kozłowanie i podawanie piłki, a nie gramy, ale teraz z perspektywy czasu oraz z doświadczenia lekcji w-f znajomych, wiem, że było to dobre. Aby zagrać, trzeba mieć opanowane te drobnostki.


A koło szkoły był i jest budynek, na którym jest gniazdo bocianie. Zawsze wiosną wypatrywaliśmy czy już powróciły, czy ciepłe dni nastaną w końcu. I przylatywały... a potem czekaliśmy, aż pojawią się w gnieździe małe główki, a potem jak zaczną całą rodziną latać, by w końcu wypatrywać ich odlotu... Każde dziecko znało to gniazdo.
Są tam do dzisiaj...


A w budynku poniżej było kino!!! Tak, pamiętam nawet, że oglądałam w nim film o "Małym Podhalu" oraz niekończącą się opowieść. Potem były tam jakieś prywatne magazyny. A ostatnio budynek został wyremontowany i przeniesiono tam bibliotekę. W końcu godne miejsce dla jabłończańskiej publicznej biblioteki, którą odwiedzałam jako dziecko każdego tygodnia...


A od kiedy zrobiono drogę przez pola, już nie muszę wracać z centrum wioski głośną i ruchliwą ulicą Podhalańską, ale właśnie cudną "polną" drogą... A tam słyszę dźwięki, które zapamiętałam z czasów dzieciństwa, a właściwie to jeden dźwięk: 
 Śpiew skowronków na łące...




niedziela, 9 września 2012

Mały wypad nad zaporę

I w końcu dotarł do nas Olo... Asia, jak zwykle powitała go swym śmiechem oznaczającym niesamowitą radość, a Hania jak to Hania wstydliwością pomieszaną z radością. Natomiast była już pewna na 100%, ze wyjazd na delfinki jest tuż tuż.
Po dwóch dniach jazdy w samochodzie z klimatyzacją (ale bez ozonu ;-) ) potrzebował odpoczynku, a jak wiadomo, najlepiej odpoczywa się na łonie natury. Planowaliśmy wypad w Tatry, ale ze względu na niepewną pogodę w górach, co śledziliśmy z balkonu domu moich rodziców, stwierdziliśmy, ze nie będziemy narażać się na biegi przełajowe w czasie burzy i pojechaliśmy na zaporę czorsztyńską. Krótki ten wypad był, ale zawsze to coś... Spisz nadal robi na mnie wrażenie...






środa, 5 września 2012

Plac zabaw w Jabłonce

Nawiązując do poprzedniego postu, chciałabym pociągnąć temat placu zabaw.
Ten w Jabłonce jest niezwykły... nowy, zadbany, kolorowy, bezpieczny... Raj dla dzieci i ich matek. Nie mogłam się doczekać by pójść tam z dziewczynkami.






Jakże wielkie było moje zaskoczenie i rozczarowanie gdy zobaczyłam jak wygląda wejście... SCHODY???
Nie, wzrok mnie nie mylił. Główne wejście to wysokie schody. Obeszłam plac dookoła z nadzieją znalezienia wejścia dla matek z wózkami... Nie znalazłam niestety... 
Ciekawe co sobie myślą rodzice i dzieci z pobliskiego ośrodka dla niepełnosprawnych??? Cóż, mogą sobie pomarzyć o dostosowanym wejściu.

No więc wróciłam i wzięłam moje starsze 25 kg na ręce, wniosłam i położyłam w bezpiecznym miejscu by szybko powrócić po wózek (nie darowałabym sobie gdyby ktoś ukradł nam maclarena dla niepełnosprawnych dzieci - kolejny wózek z NFZ przysługuje nam dopiero za 1,5 roku, a jakbym sama chciała taki kupić, to musiałabym wydać ponad 2 tyś. zł). Hania poradziła sobie sama.
Plac zabaw okazał się czysty, ciekawy z bezpieczną podłogą, ale niestety nie dla Asi... Tak niewiele potrzeba, przecież zamiast jednej huśtawki dla starszych dzieci, mogłaby być taka, z której skorzystałyby dzieci młodsze i niepełnosprawne.
Nieważne, szok to mnie dopiero czekał... Kilka minut po moim wejściu na plac, pojawił się jego opiekun i zapytał czy przeczytałam regulamin. Nie wiedziałam co miał na myśli, ale wchodząc rzuciłam na niego okiem i oprócz śmiesznych dla mnie niektórych zapisów nie znalazłam zapisu, który zabraniałby nam wejścia. Rzeczywistość okazała się inna... Przy wspomnianej osobie poszłam przeczytać regulamin jeszcze raz... I nadal nie znajdowałam nic niepokojącego. Okazało się, że na plac nie mogę wjechać wózkiem!!! Otóż opiekun uznał, że skoro nie wolno jeździć tam rowerem, to odnosi się to też do wózków!!! Jak dla mnie jazda rowerem (czyt. dziecięcym) to nie to samo, co wniesienie i postawienie go pod płotem i z zapisem się zgadzam, ale żeby traktować wózek dziecięcy jako rower to spora przesada.
Na uwagę tę odpowiedziałam, że po pierwsze nie zapisu, że nie mogę wjechać wózkiem a po drugie, że jest to wózek dla niepełnosprawnych dzieci i że moja córka go potrzebuje mieć tutaj. Oczywiście swoją argumentacją nic nie wskórałam, więc po prostu odpyskowałam, że nic mnie to nie obchodzi, co on mówi, nie ma zapisu, więc będę wjeżdżać (czyt. wnosić) wózkiem na plac.  A jeśli będzie takowy zapis, to napiszę do wójta skargę o jawne dyskryminowanie dzieci niepełnosprawnych i matek z małymi dziećmi, które potrzebują wjechać na plac wózkiem. Bo co ma zrobić matka, która ma starsze i młodsze, śpiące w wózku dziecko? Ma zostawić to śpiące poza placem czy ma pozostawić na placu bez opieki to starsze??? Albo co ma zrobić niepełnosprawny rodzic, który porusza się na wózku???
A na pożegnanie pan patrząc na Hankę powiedział, że jest to plac dla dzieci od 3 roku życia...  No tak, młodsze mogą tylko stać za płotem i czekać na te cholerne trzecie urodziny, co? Hanka na szczęście tylko na młodszą wygląda, sprawnością jest daleko do przodu...
A, i jeszcze godziny otwarcia placu zabaw... jeśli dobrze pamiętam od 13:00 i tylko od wiosny do jesieni. Cholera jasna, o tej godzinie to dzieci zazwyczaj mają poobiednią drzemkę, a poza tym latem, kiedy skwar leje się z nieba, nikt mądry o tej godzinie nie wychodzi z dziećmi na zewnątrz, zwłaszcza w miejsca nieocienione...

I jak to cieszyć się takim pięknym placem zabaw???


Apel do Pana Wójta:
Jako rodzic niepełnosprawnego dziecka zwracam się z prośbą o stworzenie drugiego wejścia na plac zabaw, by miejscem tym mogły się cieszyć wszystkie dzieci. Niewielkim kosztem można stworzyć atrakcje dla dzieci mniej sprawnych. Zapewniam, że żadna matka nie jeździ wózkiem po placu tylko stawia go z boku by nikomu nie przeszkadzał oraz by nie był zagrożeniem dla bezpieczeństwa innych dzieci - zapisu tego nie ma w regulaminie, ale jest wymagany przez opiekuna. Proszę również o zmianę godzin, niech plac będzie dostępny cały dzień, również dla tych małych rannych ptaszków. Niestety nie jestem już mieszkanką Jabłonki, ale jak Pan wie, byłam nią przez wiele lat i na zawsze pozostanie ona w moim sercu. Chcę by ją pokochały również i moje dzieci. Apel ten, to tylko taka wskazówka. Każdego dnia walczę z dużo większymi problemami, ale każde, nawet najmniejsze ułatwienie czy dostosowanie potrzeb do niepełnosprawnego dziecka jest na wagę złota.
Z wyrazami szacunku
Anna Srokosz (Głowacz)

p.s. może Pan Wójt przeczyta...

wtorek, 4 września 2012

Odwiedziny...

Nasz czas spędzony w Jabłonce obfitował w liczne odwiedziny. Odwiedzano przede wszystkim nas... Dla Hani największą niespodzianką były odwiedziny babci i dziadzia z Wyr, którzy zabrali ze sobą Marcinka i Madzię. Hanusia bardzo się za nimi stęskniła. A tego dnia wyszalała się za wszystkie czasy. 
A z dzieciakami najfajniej jest na placu zabaw, zwłaszcza jeśli jest on nowy i nieznany. Więc po wstępnym ogrodowym szaleństwie udaliśmy się w stronę dziecięcego raju.
Niestety dla Asi nie było tam bezpiecznej huśtawki, ale była całkiem zadowolona chodząc to tu to tam, przygrywjąc nam na swojej żabie.













poniedziałek, 3 września 2012

Z dedykacją dla ANIOŁÓW i ŚWIĘTYCH

Tak, zadawałam sobie pytanie DLACZEGO?. DLACZEGO JA, DLACZEGO WŁAŚNIE MY, A NIE KTOŚ INNY. Zadawałam je cicho, tak bardzo, by nawet Bóg go nie usłyszał. Zwłaszcza On... a co, jeśli by odpowiedział??? Chyba tak na prawdę wolałabym nie znać odpowiedzi... więc zaczęłam powtarzać za dwoma koleżankami. Pierwsza, Aneta, której braciszek również zachorował na zapalenie mózgu, tak jak nasza Asia. Że jest to TAJEMNICA, po prostu tajemnica... my nie wiemy, lekarze nie wiedzą... więc niech i Bóg niczego nie zdradza...
Druga koleżanka, Ania K. - mama Karolka i Zosi mówi prosto: "A dlaczego nie???". No właśnie... 
Radzimy sobie, kochamy się i to jest najważniejsze...
Inni patrzą na nas z podziwem, ale wierzcie mi, nie ma kogo podziwiać, na pewno nie nas. I choć wiem, jak wielu rodziców nie wytrzymuje, jak wielu ojców opuszcza swoje niepełnosprawne dzieci, jak wiele matek załamuje się, to w tym wszystkim jesteśmy normalnymi, przeciętnymi rodzicami, którzy robią to, co robi mama i tata, czyli kochają, przytulą i pocałują jak boli i krzykną lub nawet skarcą, kiedy trzeba. 
Jesteśmy tymi przeciętnymi, którzy stale mają wyrzuty sumienia, że może za mało, za rzadko, za późno... Jesteśmy tymi, którzy czasem chcieliby odpocząć od swych dzieci, ale w końcowym rezultacie ciągną je za sobą to tu, to tam...
Jesteśmy tymi, którym zdarza się od samego rana czekać na ten najcudowniejszy moment dnia - gdy dzieci w końcu zasną w swoich łóżkach...
Jesteśmy również tymi, którzy mówią; poczekaj, potem, nie przeszkadzaj, jestem teraz zajęta...
W końcu jesteśmy rodzicami Hani i niepełnosprawnej Asi, dla których jesteśmy najważniejsi na całym świecie - i to jest niezastąpione!!! One są niezastąpione...

Powoli rodzi się wdzięczność...


‎"Czy zapytaliście się kiedyś siebie, w jaki sposób Pan Bóg wybiera matki upośledzonych dzieci?

Postaraj się wyobrazić sobie Boga, który daje wskazówki swym aniołom zapisującym wszystko w swej olbrzymiej księdze.

- Małecka, Maria, syn. Święty patron, Mateusz.

- Kurkowiak, Barbara, córka. Święta Cecylia.
- Michalewska, Janina, bliźniaki. Święty patron... niech będzie Gerard.
- Wreszcie mówi do Anioła z uśmiechem jakieś imię:
- Tej damy dziecko upośledzone.
- A na to ciekawski anioł:
- Dlaczego właśnie tej, Panie? Jest taka szczęśliwa.
- Właśnie tylko dlatego - mówi uśmiechnięty Bóg. - Czy mógłbym powierzyć upośledzone dziecko kobiecie, która nie wie czym jest radość? Byłoby to okrutne.
- Ale czy będzie miała cierpliwość?, pyta anioł.
- Nie chcę, aby miała nazbyt dużo cierpliwości, bo utonęłaby w morzu łez, roztkliwiając się nad sobą i nad swoim bólem. A tak, jak jej tylko przejdzie szok i bunt, będzie potrafiła sobie ze wszystkim poradzić.
- Panie, wydaje mi się, że ta kobieta nie wierzy nawet w Ciebie.
Bóg uśmiechnął się:
- To nieważne. Mogę temu przeciwdziałać. Ta kobieta jest doskonała. Posiada w sobie właściwą ilość egoizmu.
Anioł nie mógł uwierzyć własnym uszom:
- Egoizmu? Czyżby egoizm był cnotą?.
Bóg przytaknął.
- Jeśli nie będzie potrafiła od czasu do czasu rozłączyć się ze swoim synem, nie da sobie nigdy rady. Tak, taka właśnie ma być kobieta, którą obdaruję dzieckiem dalekim od doskonałości. Kobieta, która teraz nie zdaje sobie jeszcze sprawy, że kiedyś będą jej tego zazdrościć.
Nigdy nie będzie pewna żadnego słowa. Nigdy nie będzie ufała żadnemu swemu krokowi. Ale, kiedy jej dziecko powie po raz pierwszy "mamo", uświadomi sobie cud, którego doświadczyła. Widząc drzewo, zachód słońca lub niewidome dziecko, będzie potrafiła bardziej niż ktokolwiek inny dostrzec moją moc.
Pozwolę jej, aby widziała rzeczy tak jasno, jak ja sam widzę (ciemnotę, okrucieństwo, uprzedzenia), i pomogę jej, aby potrafiła wzbić się ponad nie. Nigdy nie będzie samotna. Będę przy niej w każdej minucie i w każdym dniu jej życia, bo to ona w tak troskliwy sposób wykonuje swoją pracę, jakby była wciąż przy mnie.
- A święty patron?, zapytał anioł, trzymając zawieszone w powietrzu gotowe do pisania pióro.
Bóg uśmiechnął się.
Wystarczy jej lustro. "




Z książki "Kółka na wodzie" Bruno Ferrero



niedziela, 2 września 2012

Trampolinowe szaleństwa

Specjalnie z okazji naszego przybycia na wakacje do Jabłonki, babcia z dziadziem zakupili... TRAMPOLINĘ. Jak się później okazało, jest to rzecz niezastąpiona. Dziewczyny traciły na niej nie tylko kalorie, ale przede wszystkim energię. Asia zakochana w niej od pierwszego poskoku, spędzała w niej mnóstwo czasu - ku naszej uciesze, gdyż można było spokojnie spuścić ją z oczu na kilka minut, by udać się to tu, to tam....
Oczywiście najfajniej było gdy sama wchodziłam i skakałam razem z nimi. Ale tu się okazywało, że po paru podskokach musiałam pędzić do ubikacji, a po dłuższej chwili skocznej aktywności padałam obok nich dysząc ze zmęczenia.
A i dziadziowi zdarzyło się na niej podrzemać...














Wiejskie domy...

A jak już tak na tej wsi się zatrzymaliśmy w poprzednim poście, to ten wiejski wątek pociągnę dalej. Architektura jest w ciągłym rozwoju. Na Orawie można wyróżnić kilka okresów. Pierwszy to ten najstarszy, domy drewniane, wyremontowane, albo niestety sypiące się. Drugi obfitujący w olbrzymie, kilkukondygnacyjne domy, budowane z myślą o dzieciach. Niestety, rodzina wielopokoleniowa skurczyła się nieco. Młodzi wolą być niezależni (zależni tylko na tyle ile sami chcą, ile potrzebują, lub na ile rodzice im pozwolą). Ci, którym się udało, stworzyli trzeci, współczesny ruch w architekturze wiejskiej, czyli domki jednorodzinne, jedno góra dwukondygnacyjne. Zazwyczaj zgrabne i ładne, ale też czasami takie pałacowe, siedmio-sypialniane np. dla rodziny 3-4 osobowej...

W całym tym bumie budowlanym, stare drewno poszło na bok, ale wystarczy skupić swój umysł i wytężyć swój wzrok, by dostrzec, że całkiem sporo jeszcze tego pozostało.
Czasem wystarczy przejść się w górę drogi...;-)






Wsiowe dziecko

Teraz, to mieszczuchy kupują działki i budują się na polskiej wsi... Powtórka z rozrywki... drodzy miastowi, uważajcie, już kiedyś Wyspiański wspominał coś niecoś o tym zachwycie. Ja całe życie, poza studenckim epizodem, spędziłam na tej, jak to nazywacie, sielskiej ziemi. Fajnie było, dobrze się żyło i dlatego tak bardzo lubię tam powracać, gdzie ta pustać moja, gdzie swojski zapach gnojówki, gdzie jagody jadało się garściami a latem kąpało w zimnej wodzie Czarnej Orawy. Chcę tym miejscem zachwycić Hanię. Ostatnio na angielskiej farmie za bardzo zachwycała się wolno biegającą kurą. I to mnie zmartwiło... przecież żadne wiejskie dziecko na taką kurę nawet by nie popatrzyło, a ta gapiła się jak zaczarowana i krzyczała" Mama patrz!!! Ona dziobie trawę, ona ucieka, popatrzyła na mnie."
Jabłonka jak najbardziej służy wsiowemu wychowaniu. Kury co prawda można zobaczyć u sąsiada za płotem, ale krowy... te są na prawie każdej łące, a to rzecz coraz rzadziej spotykana. No więc chodziliśmy, patrzyliśmy i na specjalne życzenie Hani, czekaliśmy aż krowa zrobi kupę... Niech już wie jak, bo w końcu to każde wsiowe dziecko wie, skąd i jak się biorą leżące na łąkach minowe placki.
Jeszcze pozostało nam wproszenie się kiedyś do któregoś z sąsiadów, by pokazał Hani skąd się bierze mleko - a niech sama spróbuje podoić krowę. Ja próbowałam i wiem, że nie jest to łatwe, ale za to takie ciepłe mleko od krowy jest niepowtarzalne...
Z gęsiami nie będę jej zapoznawać, sama zawsze omijałam je szerokim kołem. Za to świnie, czemu nie??? Ale potem to koniecznie długa detergentowa kąpiel... 
Dziki, sarny, żmije - to działka dziadka, może w przyszłym roku się uda...





sobota, 1 września 2012

Babcia Frydzia

Jak kilka postów wcześniej wspominałam, jedną z niespodzianek, jakie czekały na nas po przyjeździe do Polski, była obecność babci Frydzi (dla dziewczynek prababci). Babcia obecnie mieszka w opolskim, czyli jak się domyślacie, kiedyś mieszkała na utraconych polskich ziemiach na wschodzie, w okolicy Truskawca. Przy każdym spotkaniu ciągniemy babcię za język, by poopowiadała jak to było... a było bardzo ciężko i wkrótce ludzie o tym zapomną. Więc wypytuję babcię, bo takich historii w książkach się nie znajdzie.
Babcia Frydzia urodziła ośmioro dzieci (w tym mojego tatę), ma 26 wnucząt i 15 prawnuczków. Spory dorobek...
A z czym się wszystkim kojarzy babcia Frydzia???
Z najlepszymi na świecie pierogami ruskimi!!!!! 
Więc tego lata najadłam się ich - jeśli tak można powiedzieć, bo jak tylko o nich pomyślę, to wiem, że nigdy za dużo...
A wracając kilka dni temu do Anglii, oczywiście zahaczyliśmy o Gryżów, wioskę, w której mieszka babcia... a tam czekały na nas talerze pełne tych kulinarnych skarbów. Co więcej, babcia zapakowała ich trochę na drogę... Jak to było miło, po całej drodze jazdy, usiąść w motelu na łóżku i zajadać się nimi...


Babcia to też najlepsza niania... ileż to ona dzieci wychowała, wyprzytulała, wycałowała...
Studnia cierpliwości... bez dna...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...