"Nie płacz w liście
nie pisz, że los Ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
Kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
Odetchnij, popatrz
Spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij, że jesteś, kiedy mówisz, że kochasz"

ks. Jan Twardowski


















czwartek, 24 stycznia 2013

Konkurs Blog Roku 2012

Dużo i długo zastanawiałam się nad wzięciem udziału w konkursie na Bloga Roku 2012...
Powód? O ile dobrze pamiętam, w 2010 roku w swojej kategorii wygrał blog młodej dziewczyny, która już niestety nie żyje, W zeszłym roku wysokie miejsce zajął blog ojca, który pisał o walce o zdrowie swojego synka - niestety chłopczyk w maju zmarł. I gdy tak sobie myślę, o tym konkursie, to boję się, że... No właśnie, ale przesądna raczej nie jestem.
Pomyślałam sobie, że historia Asi trafi do kolejnych osób. Może jest ktoś, kto przeżywa to samo, co my i nie wie od czego zacząć. Może znajdzie jakieś wskazówki, podpowiedzi jak rehabilitować, gdzie szukać pomocy i jakiej. W końcu, w ciągu ostatnich lat staliśmy się ekspertami w naszej własnej dziedzinie...

I z tego to powodu zdecydowałam się kolejny raz wziąć udział w konkursie.

Zapraszam do głosowania... i z całego serca Wam dziękuję.

Głosować można przez wysłanie SMS o treści A00005 ( A cztery ZERA PIĘĆ, oczywiście bez spacji) na numer 7122

Całkowity koszt to 1,23zł, a fundusze zebrane z wysłanych SMSów zostaną przekazane na cel charytatywny, w tym roku na obozy integracyjno-rehabilitacyjne dla dzieci z ubogich rodzin i dzieci niepełnosprawnych.
Serdecznie zapraszam do głosowania. Niech świat dowie się o mojej Asi... A może uda się przejść do kolejnego etapu...

Z jednego telefonu można wysłać więcej niż jeden sms, ale tylko na jeden blog.

wtorek, 22 stycznia 2013

Zagubiony post... niespodzianka od Petit Coco

Trochę zeszło mi z napisaniem tego krótkiego postu... a to zdjęcia się zapodziały, a to komputer zawiesił, a to nie miałam siły... ale w końcu...
Hania, w związku z Dniem Babci i Dziadka zapytała mnie, kiedy będzie jej święto... No i przypomniało mi się, że nadal czeka mnie opisanie tej niespodzianki... Otóż zupełnie niespodziewanie dziewczynki w zeszły Dzień dziecka zostały obdarowane przez PETIT COCO (gorąco polecam ten sklep) uroczymi maskotkami. Jak tylko je zobaczyły, od razu przypadły im do gustu... Szczególnie Asi, gdyż kontrasty bardziej przyciągają jej uwagę.

Bardzo dziękujemy jeszcze raz...





poniedziałek, 21 stycznia 2013

Z dedykacją dla babci Frydzi...

Włączam komputer, wchodzę na fb a tu cudne zdjęcie mojej babci... Cóż, zaraz mi zarzucą; "Nie tylko Twojej" - sporo nas, by tak ją nazywać.
I nie mogłam się oprzeć... muszę ją pokazać światu!!!
Babcia Frydzia to kawał historii... polskiej i ukraińskiej...
Babcia Frydzia to najlepsze na całym świecie ruskie pierogi!!!! Ktoś powie: "akurat"..., jak nie spróbuje to się nie dowie. A Ci, co spróbowali na pewno nie zaprzeczą...
Babcia Frydzia to najlepsza instytucja opiekuńczo - wychowawcza: 7 swoich dzieci, 26 wyprzytulanych i wycałowanych wnucząt oraz 16 wyrozpieszczanych prawnucząt. Mam nadzieję, ze dobrze policzyłam, i że nikogo nie pominęłam.

Babcia Frydzia jest najfajniejsza!!!


czwartek, 17 stycznia 2013

Zima w Plymouth

Podczas gdy Polska została zasypana białym puchem, w Devon i Kornwalii cieszymy się całkiem łagodną zimą. Nie znaczy to, że jest ciepło. Poranki są raczej mroźne i lepiej być zaopatrzonym w rozmrażacz do szyb, bo ciężko byłoby zdrapać wcale nie cienki lód. W ciągu dnia, jak to w Anglii trochę wiatru, trochę deszczu, ale ostatnio dość sporo słońca. Więc się ciszymy i spacerujemy. Śnieg jest tutaj katastrofą i nawet nie chciałabym, aby spadł. Ale bardzo tęsknię za białą zimą. Białą a nie szarą i mroźną a nie ciapatą. 
Jeszcze miesiąc... I witaj Orawo!











środa, 9 stycznia 2013

Narty, narty, narty...

I choć już tydzień temu wróciliśmy z Polski, to nadal wspominamy i chwalimy się naszym wypadem na narty. A właściwie to wypadem na snowboard w przypadku Ola i na narty - PO RAZ PIERWSZY W ŻYCIU -  w przypadku Hani. Dla mnie był to wypad na gonienie z górki, pchanie pod górkę, wnoszenie, dźwiganie, pocieszanie, motywowanie i co tam jeszcze. A wszystko to sprawiało, że pot dosłownie spływał po mnie całymi strugami.
Stęskniliśmy się za prawdziwą zimą, ale tym razem najbardziej zależało nam, by w końcu i Hania poczuła miłość do sportów zimowych. Zapięliśmy jej narty na nogach i dziecko poszło w tany. Balans i poczucie równowagi miała rewelacyjne. Aż inni patrzeli na nią z podziwem. Cóż, największy problem był z wyciągiem, tzw. "wyrwi rączka" była na prawdę dla niej trudna, ale z moja pomocą jakoś udało nam się wspiąć nieco pod górkę. W dół natomiast moje dziecko nie miało żadnych problemów. Dawaj i na krechę!!! Początkowo biegłam obok niej trzymając za kaptur, by przypadkiem w coś lub kogoś nie wjechała, ale potem puszczałam ją z góry - na dole łapał ją Olo. Ale, że takie zjeżdżanie nie nauczy jej prawdziwej jazdy, Olo postanowił wymienić jedną deskę na dwie i wziął ją ze sobą na sam szczyt góry i stamtąd powoli razem jechali tzw. pługiem. Hani reakcja??? Krzyk i złość, bo ZA WOLNO!!!









Kolejny raz będzie jeździć z instruktorem... Przynajmniej nie będzie na niego krzyczeć...

wtorek, 8 stycznia 2013

Historia biegnącego lwa

- Mamo, wytnij mi lwa...
- Nie wiem czy potrafię, spróbuję...
- Ale nie leżącego, tylko biegnącego...
- Biegnącego chyba nie potrafię...
Hania poszła do taty, który się uczył.
- Tato, wytnij mi biegnącego lwa.
-??? Hm... To może jak skończę, znajdziemy takiego w internecie i spróbujemy podobnego wyciąć z papieru?
Hania pomyślała chwilę i wróciła do mnie.
- Mamo, wytnij mi duże koło.
Wycięłam. Po chwili...
- Mamo, wytnij mi duży trójkąt.
Wycięłam. Po chwili...
- Mamo wytnij mi jeszcze jeden trójkąt, a potem jeszcze jeden.
Wycięłam. Po chwili...
- Mamo wytnij mi jeszcze takie same trójkąty.
Wycięłam. A Hania  zniknęła na 5 minut.
W końcu wróciła i ...........................................

TA-RA!!!! W rączkach trzymała ... BIEGNĄCEGO LWA!!!

Oto ON!!!




poniedziałek, 7 stycznia 2013

Podziękowania na rozpoczęcie Nowego Roku

Nowy Rok pragnę rozpocząć od podziękowań.

Bogu i nam samym...
Był to dla nas bardzo dobry rok. Utwierdziliśmy się w naszych decyzjach i zaadoptowaliśmy się do angielskiej kultury i stylu życia. Już raczej nie wracamy do tego, co było... Raczej myślimy o przyszłości i o tym, co jest teraz. Okazało się, że Olo jest bardzo dobry w tym, w czym się szkoli, i to go bardzo cieszy i coraz bardziej pasjonuje. A ja, po zorganizowaniu najważniejszych spraw związanych z dziewczynkami w końcu zaczęłam rozwijać siebie - moje dwie rzeczy, na które czekam cały tydzień to lekcje angielskiego i badminton. Do ligi pewnie nie wejdę, ale dobra zabawa mi wystarczy.
Dziewczynki są szczęśliwe, zwłaszcza Asia, bo ma bardzo dobrą szkołę, którą uwielbia. Hania natomiast w końcu przyzwyczaiła się do przedszkola i zaczęła się komunikować po angielsku, a lekcje pływania i gimnastyki sprawiają, że jest bardziej pewna siebie. Oby tak dalej...

Rodzinie i przyjaciołom...
Za to kochani, że tęsknicie... i że rozumiecie naszą decyzję. Rozstanie z Wami to największa cena jaką musimy płacić, ale... pamiętamy i mamy Was w sercach...

Darczyńcom...
Szczególnie chciałabym podziękować wszystkim tym, którzy wspomagają nas finansowo. A wszystko po to, by Asia po raz kolejny mogła wziąć udział w delfinoterapii. I znowu się udało!!! Dziękuję za wszystkie wpłaty z 1% oraz za wszystkie wpłacone darowizny. Każda złotówka przybliża nas do kolejnego wyjazdu i choć terapia ta nie czyni cudów, to każde małe pozytywne zmiany są dla nas bezcenne, a takich w zeszłym roku było całkiem sporo.

Czytelnikom i innym blogerom...
Dziękuję Wam, którzy tu zaglądacie i śledzicie nasze losy. Dziękuję też innym "popisywaczom" - to dzięki Wam człowiek staje się bardziej otwarty i doinformowany w różnych kwestiach...



niedziela, 6 stycznia 2013

Poświąteczne spalanie kalorii...

Jak się tyle je, to się ma za swoje... Spragnieni polskiego jedzenia, maminej kuchni, dziadkowych szyneczek i kiełbas, a przede wszystkim wyrskiego chleba, objadaliśmy się, ile tylko się dało. W końcu nie wiadomo kiedy nadarzy się kolejna taka okazja.
A że jesteśmy miłośnikami jedzenia, a nie tolerujemy marnotrastwa, postanowiliśmy wybrać się wszyscy na spacer do lasu. Cel był jasny: pooddychać górskim powietrzem, spalić trochę kalorii i zrobić miejsce na kolejne smakołyki.

Tuż przed wyjazdem udało nam się zakupić nowy pojazd dla Asi - dosłownie jeep wśród pojazdów tego typu. Długo szukałam czegoś takiego. Zanim Asia zachorowała byliśmy bardzo mobilni i wdrapywaliśmy się dosłownie wszędzie. Niestety wiele miejsc stało się dla naszej czwórki niedostępnych. Nawet zwykła plaża stała się tylko "na chwilę". Przypływy powodują, że w Anglii plaże są wiecznie mokre,a naszym starym wózkiem nie za bardzo da się jeździć po piachu, więc musieliśmy bardzo ograniczyć nasze wycieczki na tutejsze plaże.
Wózek przetestowany wcześniej przez nas na wiejskich łąkach stał się dla nas realizacją tak bardzo prostych i codziennych rzeczy. Już kiedyś wcześniej pisałam, że czasem tak niewiele potrzeba, by rodzicom dzieci takich jak Asia, bardzo ułatwić życie. Prowadzi się go niesamowicie lekko, poza tym ma dwa wielkie kosze na zakupy i ręczny hamulec - co jest dodatkowym atutem. Starczy jej na kilka lat, a jeśli nogi za bardzo się "wydłużą", wystarczy dokupić specjalne przedłużenie... 

Wydaje się on olbrzymi, ale składa się pociągnięciem jednej ręki, a w praktyce zajmuje mniej miejsc niż nasz stary Maclaren.


Nasz wypad do lasu miał nie tylko rekreacyjny charakter. Jak wiadomo, zimą trzeba dokarmiać zwierzęta, również i te w lesie. Dla Hani była to wielka przygoda, móc dokarmić dziki, lisy, sarny... Robiła to z pełnym zaangażowaniem.






Przy okazji sama się dokarmiła. Kto zgadnie, co Hania liże?






sobota, 5 stycznia 2013

Świąteczne wspomnienia

Tak jak myślałam... Hania szalała jak dziki zając... W pierwszym tygodniu z kuzynami a w drugim z kotem - do tej pory ma ślady po zadrapaniach.
Były to dla nas prawdziwie rodzinne święta... długie choć na pewno nie leniwe. Asia potrzebowała troszkę czasu, by się przestawić zarówno czasowo, jak i "architektonicznie". Najbardziej pomagało jej w tym łóżeczko turystyczne i jej koc - znajoma  i bezpieczna przestrzeń. Ale to, co najbardziej jej przypadło do gustu, to spacery na zimnym powietrzu - zmarznięta,  była w stanie się tylko uśmiechać i to z wielkim zadowoleniem.

Myślę, że sprawiedliwie udało nam się podzielić naszą obecnością z najbliższymi. Pierwszy tydzień - do Bożego Narodzenia i jednych, a kolejny, do Nowego Roku u drugich. Niby długi ten nasz urlop, ale zawsze ma się wrażenie, że za krótko...

kuzynostwo z Hanią i Asią...

Śląska Wigilia

Hania ze swoim nowym przyjacielem...

czwartek, 3 stycznia 2013

Konkurs fotograficzny

Postanowiłam jak co roku, wziąć udział w konkursie fotograficznym portalu DEON. Zapraszam do głosowania. Pod poniższymi linkami znajdują się moje zdjęcia. Wystarczy kliknąć i ocenić zdjęcie. 1 gwiazdka oznacza, że jest ono beznadziejne a 5 gwiazdek, że jest rewelacyjne. Zapraszam do głosowania i dziękuję za każdy głos, a będę jeszcze bardziej wdzięczna za Wasze komentarze.

zdjecie nr 10 - Przytuleni do końca...
zdjecie nr 9 - Zachód nad Orawą
zdjecie nr 8 - Droga, która zawsze będzie mnie przerażać...
zdjecie nr 7 - Podniebne widmo brockenu
zdjecie nr 6 - Aniele Boży...
zdjecie nr 5 - Odkrywanie podwodnego świata i testowanie własnych możliwości
zdjecie nr 4 - dziecięce marzenia...
zdjecie nr 3 - "Ślimak, ślimak..."
zdjecie nr 2 - przyjaźń bez barier
zdjecie nr 1 - ulotne chwile...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...