"Nie płacz w liście
nie pisz, że los Ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
Kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
Odetchnij, popatrz
Spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij, że jesteś, kiedy mówisz, że kochasz"

ks. Jan Twardowski


















czwartek, 11 sierpnia 2011

Toskania - dobre miejsce dla rodziny

Po powrocie z krótkiego urlopu w Anglii od razu zaczęłam przygotowania do naszych wakacji. Przeze mnie wyczekiwanych od dawna, gdyż miało się spełnić moje marzenie o Toskanii. Apartamenty były już dawno zarezerwowane - tym razem korzystałam z portalu Casamundo  gdzie znalazłam tanie (160 euro za 2-sypialniany apartament za tydzień), bo już po sezonie, ale na wysokim poziomie. Toskania... to niesamowite miejsce, zwłaszcza dla kogoś, kto choć trochę interesuje się włoską kulturą, jedzeniem, językiem... Już wcześniej przeczytałam "Wzgórza Toskanii" Mate Ferenca oraz "Winnice Toskanii" tego samego autora. Jest to lektura obowiązkowa, dla wszystkich udających się tamtejsze strony.
Na pierwszy tydzień pobytu wybraliśmy śliczne nadmorskie miasteczko Cecina a dokładnie jej nadmorską część Cecina di Mare. Nasza Hania szalała z radości. W końcu byliśmy wszyscy razem... I było bardzo ciepło...

minkowe szaleństwa Hani


namiastka Ceciny
spacer w stronę plaży, przyjemnie i pachnąco


Do leżących na plaży nie należymy, więc trochę pomęczyliśmy nasze dziewczyny zwiedzaniem. Nie protestowały, a nawet ich zachowanie wyraźnie nas zachęcało do kolejnych wypadów.
Dużym plusem usytuowania Ceciny jest to, że każdego dnia można jechać do nieodległych ciekawych miejsc.


Pizza
Naszą pierwszą wycieczkę skierowaliśmy w stronę Pizzy. Byliśmy mile zaskoczeni miastem, zwłaszcza Krzywą Wieżą, Katedrą i placem wokoło nich. Znaleźliśmy to sporo czasu na zwykłe leniuchowanie na trawie i podziwianie tych monumentalnych budowli.

nasze wspólne wypoczywanie

Hania miała okazję się wyszaleć

Wszystko jest tu krzywe, nie tylko wieża


Volterra
Jako miłośnicy sagi "Zmierzch" Stephenie Meyer, musieliśmy koniecznie wybrać się do Volterry. Miasto to było założone jeszcze przez Etrusków, a słynie przede wszystkim z wydobywanego tutaj alabastru.

Volterra - typowe etruskie miasto

Ruiny starożytnego teatru rzymskiego

Główny plac w Volterze


Alabastrowa fabryka


San Gimignano


Miasto robi wrażenie, jest zupełnie inne od pozostałych toskańskich miasteczek. Z daleka można dostrzec charakterystyczne kwadratowe wieże. Słynie również z najlepszych lodów, które miał okazję smakować sam Tony Blair. Mnie powalił smak malinowo-rozmarynowy, a Ola gorgonzolowo-grzybowy.


"Miasto, zwane "Manhattanem średniowiecza", słynie z czworokątnych wież zbudowanych przez zamożnych mieszkańców w XIII-XV w., które pełniły funkcje obronne, ale także podkreślały znaczenie i zamożność właściciela. Miasto przeżywało rozkwit pod koniec średniowiecza, dzięki dogodnemu położeniu pomiędzy Florencją i Sieną na szlaku handlowym. Upadek spowodowało przeniesienie szlaku oraz zaraza w 1348." Wikipedia




Urokliwe San Gimignano


Siena

Jak dla mnie, najpiękniejsze miasto Toskanii. Wszystko mnie tu zaskakiwało, piękne kościoły, uliczki, główny plac, który ma w sobie coś magicznego i katedra, która na każdym zrobi wrażenie!








"Według legendy Sienę założyli synowie Remusa – Senio i Aschio, którzy uciekając przed Romulusem schronili się w górach i wznieśli zamek Senio. Herbem miasta stało się godło ich rodu – wilczyca karmiąca Romulusa i Remusa, a barwami balzany – miejskiego sztandaru były biel i czerń.
Historycznie Siena była etruskim osiedlem i małym miasteczkiem w okresie antycznym. Około 5 wieku w Sienie znajdowała się siedziba biskupstwa. Dogodne położenie miasta przy szlakach handlowych i miejscowy przemysł włókienniczy stały się podstawą przyszłego bogactwa mieszczan oraz arystokracji longobardzkiej i frankońskiej. W XII i XIII wieku Siena zaliczała się do najbogatszych miast Europy. Do dzisiejszego dnia istnieje w Sienie najstarszy europejski bank Monte Paschi di Siena. Bankierzy ze Sienny udzielali pożyczek prawie w całej ówczesnej Europie, a do największych rodów finansowych należeli: Buonsignori, którzy założyli spółkę Grande Tavola, Piccolomini, Salimbeni. Miastem rządziła rada, consiglio, która co roku wybierała członków rządu – Signorii i podestę – najwyższego urzędnika miejskiego.
W XII wieku w sporze między gwelfami a gibelinami Siena opowiedziała się po stronie cesarza. Między innymi ten wybór był przyczyną ciągłych konfliktów z Florencją. W 1348 miasto dotknęła zaraza zabijając 2/3 mieszkańców (ok. 100 000 osób), co zapoczątkowało gospodarczy upadek miasta. Zdobyta ostatecznie w kwietniu 1555 [1] przez Kuźmę I Medyceusza, który wcielił miasto w powstająceWielkie Księstwo Toskanii. W kolejnych wiekach Siena pozostawała w cieniu Florencji, liczba ludności malała aż do okresu po zakończeniuII wojny światowej. w 1966 Siena jako pierwsze [2] miasto w Europie wprowadziła zakaz ruchu samochodowego w centrum miasta."
Wikipedia

Katedra - jedna z piękniejszych jakie widziałam
"W Sienie zachowana została w pełni antyczna struktura miasta. Do najwspanialszych zabytków należy katedra z XII wieku (Duomo), której główna fasada została ukończona w 1380 roku. W skład kompleksu wchodzą baptysterium i kampanila. W środku znajduje się oktagonalna ambona autorstwa Nicola Pisano oraz płaskorzeźby które wykonali Donatello, Ghiberti, Jacopo della Quercia i inni XV-wieczni rzeźbiarze."  Wikipedia



Arezzo
W Arezzo, spędziliśmy drugi tydzień naszego urlopu. Może nie jest tak znane jak Florencja czy Siena, ale na prawdę ma dużo do zaoferowania.

To przez ten plac główny bohater filmu "Życie jest piękne" gnał wraz ze swoją żoną na rowerze



Miłe zakątki Arezzo

Oprócz budynków architektonicznych, te dwa dzieła są dumą Arezzo
Oprócz fresków Piera della Francesco ("Legenda Krzyża Świętego" i "Maria Magdalena") w Arezzo zasłynęło największym targiem staroci we Włoszech, który mieliśmy okazję widzieć. Całe stare miasto wypełnione jest sprzedawcami różnego rodzaju rzeczami, w tym antykami a pewnie i też niespisanymi dziełami sztuki. Im bardziej poznawaliśmy miasto, tym bardziej się ono nam podobało. A poza tym jest to świetna baza wypadowa do zwiedzania bardziej lądowej części Toskanii.


Asyż
Pewne niedzielne popołudnie postanowiliśmy spędzić nie w Toskanii, ale w Umbrii, w mieście Świętego Franciszka. Oboje już tam byliśmy wcześniej, ale tym razem mogliśmy to szczególne miasto zobaczyć razem. Poza tym zawsze jest to okazja, aby kolejnego świętego prosić o wstawiennictwo w naszych intencjach, a przede wszystkim w tej jednej...




Rzym
Do Rzymu mieliśmy spory kawałek drogi, ale że autostrady włoskie są rewelacyjne drogę pokonaliśmy bardzo szybko. Samochód zostawiliśmy na obrzeżach miasta i dalej, do samego centrum dojechaliśmy miejską kolejką. Rzym zawsze mnie zadziwia swoją wielkością i patosem. Tu wszystko jest ogromne... i takie stare... Naszym głównym celem był oczywiście grób Jana Pawła II. I modlitwa... Weszliśmy szybciutko, bocznym wejściem dla niepełnosprawnych. Było cicho, spokojnie, nikt nikogo nie poganiał... Hania tak pięknie modliła się o zdrowie dla Asi...
Potem była wizyta w kościele Il Gesu', w którym mieliśmy już okazję być w czasie pogrzebu papieża ("Kościół zaprojektowany został przez Giacomo della Porta oraz Jacopo Barozzi da Vignola, na zamówienie zakonu jezuitów, a zbudowany w latach 1568-1584. Autorem elewacji jest della Porta. Świątynia stanowi prototyp wielu barokowych kościołów jezuickich znajdujących się na terenie całej Europy (w tym również w Polsce)." Wikipedia

Po wizycie w bliskim naszym sercom miejscu udaliśmy się na Foro Romano, a następnie pod Koloseum, by stamtąd zacząć powrotny spacer do stacji naszej kolejki. 
I znowu nasze dzieci nas zaskoczyły swoim zachowaniem... bez marudzenia, bez płaczu... 



Foro Romano



Kilka innych ważnych fragmentów Rzymu

odpoczynek i wygłupki na Placu Św. Piotra

Toskańskie pejzaże
Toskania jest bardzo zróżnicowaną krainą. Jednakże to co najbardziej zachwyca, to jej wzgórza usiane winnicami dającymi najlepsze wina na świecie, przede wszystkim Brunello i Chianti.


Z tych wzgórz pochodzi Brunello - okolice Montalcino


Teren pomiędzy Florencją a Sieną - Chianti

Florencja
Do Florencji, stolicy Toskanii, właściwie udaliśmy się głównie dlatego, że jest to po prostu Florencja. Samochód zostawiliśmy na parkingu na wzgórzu, skąd rozpościera się piękna panorama na całe miasto. Wszystkie przewodniki odradzają udawanie się tam autem, ale podjęliśmy to ryzyko i się udało. Miejsce parkingowe czekało na nas... Miasto to rzeczywiście ma swój urok, piękne mosty, niespotykana ilość dzieł sztuki, zabytki, ale niestety tłum turystów trochę to wszystko przysłania. I szczerze powiedziawszy, małe miasteczka robiły na nas dużo większe wrażenie...




A tak poza tym, Włochy to taki kraj, w którym trzeba się zatrzymać, usiąść, poprzyglądać ludziom, nacieszyć jedzeniem... a w Toskanii tak łatwo stać się fotografem. Tu wszystko jest ciekawe, ładne, udekorowane... Stąd poniższe fotografie, nie mogłam się oprzeć. Musiałam je tu umieścić...






















czwartek, 21 lipca 2011

Odpoczynek w Anglii u Przemka

Kilka dni przed naszymi wakacjami wybraliśmy się z Olem do Angli. On na szkolenie a ja do towarzystwa. Tak się dobrze złożyło, że szkolenie miało miejsce w Birmingham, mieście, którego co prawda nie znaliśmy, ale już tam byliśmy. Tuż pod Birmingham jest Coventry, gdzie mieszka nasz przyjaciel Przemek. Zamiast plątać się po hotelach postanowiliśmy zrobić mu miłą niespodziankę i na te trzy dni zatrzymać się u niego. Jako, że mieszka sam w swoim 3-bedroom house, nie posiadał się z radości! Z Przemkiem zawsze jest o czym rozmawiać. Ola szkolenie trwało tylko jeden dzień, więc mieliśmy sporo czasu na przyjemne z pożytecznym. 

przemysłowe Birmingham
W końcu jakieś zdjęcie z mężem

Farmaceuci-przyjaciele... Niech żyje Boots the Chemist!


Za pierwszym razem, gdy byliśmy w Birmingham, byliśmy rozczarowani tym miastem, ale sporo się zmieniło, przynajmniej jeśli chodzi o centrum miasta. Kanały... mosty, mostki, mosteczki i mnóstwo pubów... Nice...Poza tym jeszcze lotnisko i dworzec międzynarodowy...To tyle, reszta tego miasta to nie miejsce dla nas. Natomiast okoliczne miasteczka są cudne... jak większość angielskich miasteczek. Poza Coventry, w którym zobaczyliśmy niewiele, bo centrum handlowe, dworzec i Ikee, gdzie spędziliśmy czas oczekując aż Przemek skończy pracę, zobaczyliśmy śliczne Royal Leamington Spa oraz słynne dzięki Szekspirowi Stratford-upon-Avon. 


"To bo or not to be"????

Szekspirowski klimat w Stratford-upon-Avon

W tym czasie nie leniuchowaliśmy. Strzelaliśmy z profesjonalnego łuku, pływaliśmy po rzece Avon, graliśmy w golfa...prawie... no i obowiązkowo byliśmy w pubie. Oj, to był taki miły i lekki czas, bez dzieci, bez pracy, bez stresu...

pływanie nie do końca sprawną łodzią
Katedra w Royal Leamington Spa
Parki i pola golfowe - dobre miejsce na niedzielny spacer

Farmers' Market and more...
Po męczącym dniu odpoczywania...odpoczynek na cmentarzu przy kościele, gdzie był chrzczony W. Szekspir

piątek, 15 lipca 2011

Boże, ona idzie!!! Cud chodzenia...

To były jedne z najpiękniejszych naszych dni. Chciało się krzyczeć z radości!!! Pierwsze samodzielne kroki dwa, trzy nawet pięć, odważyła się zrobić pod koniec sierpnia (2010r.) na trawie, gdzie czuła się bezpiecznie. Oczywiście nie za każdym razem, ale nagle się przełamała i poszła. Tak po prostu puściła naszą rękę. Później wyjechaliśmy na urlop i tam niechętnie chciała chodzić, w końcu to nie było znane jej miejsce. Jedynym wyjątkiem był plac przed Krzywą Wieżą w Pizzie, gdzie nagle zaczęła iść, i wszyscy usuwali jej się z drogi - kilkanaście kroków samodzielności.
 Trzy lata czekaliśmy na ten moment! Trzy lata bardzo ciężkiej fizjoterapii! Trzy lata cierpliwości i wiadra wylanych łez! Nasze marzenie zostało spełnione. Przy takich neurologicznych zaburzeniach to olbrzymi sukces. Baliśmy się, żeby nie było sytuacji, aby po ataku nie cofnęła się ta umiejętność. Ale na szczęście nie. Jak Asia odkryła chodzenie, tak od początku je doskonali. I idzie jej to rewelacyjnie.




Powyższe filmy ukazują pierwsze samodzielne jej kroki. Nie było tego wiele, nie były one pewne, ale przede wszystkim były samodzielne, bez pomocy naszej ręki. A najbardziej cieszyła się Hania...




Na tym filmie zaskoczyła nas... nie wiedziałam, że przejdzie aż tyle. A przy tym Hania, mistrzyni drugiego planu...





Mija już rok... a lekarze, terapeuci, rodzina nie mogą wyjść z zachwytu i podziwu. 

Na początku Asia wykonywała samodzielnie tylko kilka kroków, później zaczęła chodzić od mebli do mebli. Tak trudno było nam się przyzwyczaić do tego, że Asi idzie, tak po prostu jakby nigdy nic, wchodzi do kuchni i łazi po niej szukając pewnie czegoś na przegryzkę. Za każdym razem serce z radości nam rośnie. I w tym wszystkim nie chodzi tylko o to, że jakiś tam ciężar noszenia Asi nam odpada, tylko o to, że jest postęp, że jest efekt kilku lat ciężkiej pracy fizjoterapeutów. Że jest nadzieja na to, co jeszcze możemy wywalczyć, że nie ma rzeczy niemożliwych!


czwartek, 14 lipca 2011

Przedszkole specjalne - szansa na rozwój




Przedszkole specjalne, czyli przedszkole dla dzieci wymagających zarówno większej opieki jak i ciągłej terapii jest najlepszym wynalazkiem na świecie. Drżę na samą myśl, że rodzą się w naszym Rządzie pomysły by je zlikwidować, i nie tylko przedszkola, ale i szkoły specjalne! 
Po kilku rozmowach ze specjalistami  i niewielu namowach na przedszkole integracyjne zdecydowałam się zapisać Asię do przedszkola specjalnego. Najbliższe znalazłam w Katowicach, bo niestety w naszym powiecie o to nie zadbano. Nie lekko mi było, a jeszcze ciężej po zwiedzeniu placówki. Każdy rodzic chciałby, by jego dziecko chodziło do najlepszego z "normalnych" przedszkoli. Więc z ciężkim sercem wybraliśmy to najlepsze przedszkole... Cała placówka nazywa się ODRODZENIE...



To była nasza najlepsza decyzja!  Przedszkole to nie jest cudowne przez to, co ma na wyposażeniu, choć trzeba powiedzieć, że ma sporo. Jest one cudowne dzięki wszystkim jego pracownikom: wychowawcom, terapeutom, rehabilitantom, lekarzom, całej administracji no i dzięki serdecznej i zatroskanej pani dyrektor.

Grupa Asi


Ma dwa oddziały, w każdym do max. 8 dzieci. Każda grupa ma swoją wychowawczynię - oligofrenopedagoga oraz min.dwie pielęgniarki. Na terenie placówki prawie cały czas jest jakiś lekarz, czy to neurolog, czy lekarz rehabilitant, czy ortopeda. Oprócz zajęć grupowych, dzieci w zależności od swoich potrzeb, mają terapię indywidualną, zajęcia z psychologiem, logopedą, fizjoterapeutą, zajęcia z muzykoterapii, z psem, czy w sali stymulacji wzroku.

ulubiona miejsce Asi - sala stymulacji wzroku

Początki nie były tragiczne, trochę płaczu i marudzenia, głównie dlatego, że Asia nikogo ani niczego tam nie znała, ale jak się już przekonała, że nie tylko do mamy może się przytulić, i gdy zaakceptowała plan dnia, pokochała to przedszkole całym swoim sercem. Teraz, gdy rano nie zawożę jej do przedszkola, obraża się i jest marudna...

W trakcie zajęć z panią Monią

Dzieło końcowe

ciekawe na co wszyscy patrzą z takim zainteresowaniem


Z koleżankami w oczekiwaniu na zajęcia


Bal z zaprzyjaźnioną grupą z innego przedszkola


Grupa Asi, chyba tylko brakuje Dominika, a ten z przodu w białej koszulce to Grześ - chłopak Asi

Łazienka - wszystko podpisane

Idąc tym podjazdem, Asia aż podskakiwała z radości



Dyplom na zakończenie roku przedszkolnego, jakże żal nam będzie gdy wyjedziemy, będziemy bardzo tęsknić!!!


środa, 13 lipca 2011

Kolejna walka z padaczką

Po ciszy trwającej jakieś 9 miesięcy, znowu rozpętała się burza z atakami... I znowu okazało się prawdą, że każdy kij ma dwa końce. Z jednej strony ataki sygnalizują (w przypadku Asi) jakiś postęp, a z drugiej stanowią niewyobrażalne zagrożenie dla jej życia. Zdążyłam się już przyzwyczaić do tego, że niestety  co jakiś czas się pojawiają. Ale nie do ataku uogólnionego! 
Asia ma padaczkę lekooporną, więc za bardzo nie wiadomo na ile leki są w stanie jej pomóc, ale wyjścia nie ma, musi je zażywać. Jest rozwiązanie w postaci diety ketonowej, ale jak na razie nie było koniecznym jej wprowadzenie. Jak wcześniej, ataki nie wyglądały strasznie i były częściowe, tak teraz wygląd Asi i to, co się z nią działo, każdego by przestraszyło... Tak i nas za każdym razem i choć wiedzieliśmy, że nie trwają one dłużej niż dwie minuty, diazepam był zawsze pod ręką. Szczęśliwie, nigdy nie musieliśmy go jej podawać. Ataki trwały całe lato i kawałek jesieni 2010 roku z różną częstotliwością i nasileniem. Od połowy listopada jest spokój, kiedy to nasza lekarka postraszyła nas zmianą leku na fenytoinę. Jedyny drgawkowy epizod w tym czasie pojawił się w Wielką Środę(2011r), ale poza tym cisza (odpukać w niemalowane drewno). Z niepokojem myślę, że znowu wrócą, oby dało się je szybko uspokoić. Może kiedyś przyjdzie taki dzień, że Asia będzie od nich wolna???


wtorek, 12 lipca 2011

Szósty zmysł... zmysł ostrożności

"Zmysły – zdolność odbierania bodźców zewnętrznych. Na każdy ze zmysłów składają się odpowiednie narządy zmysłów, w których najważniejszą rolę odgrywają receptory wykształcone w kierunku reagowania na konkretny rodzaj bodźców oraz odpowiednie funkcje mózgu."

Według tej definicji, Aśki organizm wykształcił coś na wzór zmysłu ostrożności. Nie wiem tylko gdzie się znajdują receptory, ale w sumie jest możliwe, że jej zniszczony mózg w wyniku czasowej niemożliwości słyszenia i widzenia wykształcił coś, co pozwala jej teraz nie tylko poruszać się w ciemnym pokoju, ale też i lubić tą ciemność.
Asia nigdy nie uderzyła się w róg stołu czy innego mebla; nigdy też się nie oparzyła, choć przecież gorący piekarnik czy kominek są u nas na porządku dziennym. Nigdy też nie spadła ze schodów. Zawsze drżę, gdy Asia otwiera sobie drzwi i wychodzi na klatkę schodową a ja jestem na drugim końcu mieszkania i gdy do niej dobiegam, czeka na mnie siedząc na schodach, ale czasem znajduję ją zadowoloną piętro niżej. 
Gdy się potyka, zawsze zdąży tak ułożyć i napiąć ciało, że wszystko wygląda jako zamierzone. 
Nigdy nie chroniliśmy naszych dzieci przed uderzeniem się czy upadkami. Pozwalaliśmy im na to, by następnym razem były uważniejsze. Jeśli można mówić o skuteczności tej metody w przypadku dzieci zdrowych, to należy sobie zadać pytanie czy będzie to dobre w przypadku dzieci opóźnionych w rozwoju. Raczej nie będzie. Asia nie nauczyła się tego dzięki nam, ona po prostu wiedziała co robić, żeby sobie nie wyrządzić krzywdy. Zawsze spadała jak kot, na cztery łapy. Jakby coś za każdym razem ją łapało, chroniło... szósty zmysł a może Anioł Stróż?

poniedziałek, 11 lipca 2011

Dogoterapia

"Dogoterapia to najbardziej naturalny sposób “przemycenia” trudnych, czasem żmudnych ćwiczeń wspomagających rehabilitację z pomocą odpowiednio wybranych i przygotowanych psów. Dzieci nie lubią wykonywać “suchych” gestów, za którymi nic się nie kryje. Pies daje możliwość wykonania ćwiczeń w naturalny sposób i jednocześnie okazania uczuć. Jeśli nam się uda, to jest to nasza wspólna wygrana."

Nam się to niestety nie udało. Pierwsze dogoterapeutyczne spotkania miała Asia w Ośrodku Wczesnej Interwencji w Żorach latem 2009roku. Asia nie bała się psa, on dla niej nie istniał. Udawała, że go nie widzi, nawet jak niechcący go dotknęła, nie zwracała na niego uwagi. Zachęcana do przytulenia się, wpadała w histerię i uciekała z sali. Po kilku takich zupełnie nieudanych spotkaniach zrezygnowaliśmy z tej formy terapii. Powróciliśmy do niej wczesna wiosną 2010roku. Tym razem piesek, o imieniu Dakota,  przyjeżdżał do nas do domu. Nie było źle, choć nadal Asia nie zwracała uwagi na pieska. Postęp polegał na tym, że już nie uciekała i nie wpadała w histerię. I czasem nawet sama podchodziła by dotknąć psa. 
Zauważyliśmy, że pies dla Asi istnieje w momencie wydawania głosu. Za każdym razem gdy zaszczekał, Asia przybiegała na swych kolanach, śmiała się, dotykała go i czasem nawet zanurzała nos w ciepłym jego ciele.
Natomiast to wszystko niestety na tym się kończyło. Największym plusem tej dogoterapii, było zachowanie Hani , które dość szybko z lęku zamieniło się w zabawę i karmienie. Ze względu na ograniczone Asi możliwości, po kilku spotkaniach terapię zawiesiliśmy.

Próby oswajania, może kolejnym razem pójdzie lepiej...

Hania była bardzo zaangażowana w karmienie Dakoty

Wspólne zabawy, w końcu i Asia przeszła przez tunel za Dakotą i Hanią
   

środa, 6 lipca 2011

Wakacje w Posedarje czyli Chorwacja 2009

Wakacje, podróże, zwiedzanie, to jest to o czym najbardziej lubię pisać, myśleć i planować. Zdecydowaliśmy się na wspólny urlop z naszymi przyjaciółmi i ich dziećmi, dwoma chłopakami: Jasiem i Antosiem.
Tuż po przyjeździe, dzieci radosne i wyspane...

zjazd z autostrady przy naszym miasteczku, widok nas powalił
Za nasz cel wybraliśmy nieznane nam Posedarje, małe miasteczko nieopodal Zadaru, niecałe 1000km od Śląska. Podróż zaplanowaliśmy nocą - pierwszy i ostatni raz. Dzieciaki wszystko zniosły świetnie, spały cały czas, za to panowie kierowcy, by nie zasnąć za kierownicą, szukali różnego typu rozrywek np. sprawdzanie możliwości swojej a4 na chorwackiej pustej autostradzie...

Nasz cudowny hotel
Po 11 godzinach jazdy naszym oczom ukazał się przepiękny widok: góry, morze, kanion rzeki... Już byliśmy szczęśliwi!  A jeszcze tyle było przed nami. Na 10 dni zamieszkaliśmy w olbrzymim, przepięknym apartamencie w hotelu Lucija. Jako że było już po sezonie, tłumów nie było więc na plaży można było zobaczyć tylko nas.

Z przyjaciółmi... kiedy kochani to powtórzymy?
Było ciepło, wesoło i smacznie. No tak smacznie, bo śródziemnomorsko. Zdecydowaliśmy się wykupić obiadokolacje w hotelu i była to bardzo dobra decyzja. Mieliśmy okazję pojeść świeżego, regionalnego jedzenia. Oj, do dzisiaj wspominam te uczty, a właściwie wyczekiwanie na nie. Wszyscy rodzice wiedzą, że życie zaczyna się wtedy, kiedy dzieci zasypiają. Więc my zaczynaliśmy wszystko od kolacji... we czwórkę.



Plitvicke Jezera
Wyjazdy z małymi dziećmi ograniczają zwiedzanie, ale tylko troszeczkę. Nie zobaczyliśmy Parku Paklenica, bo z wózkiem się go nie da zobaczyć, Parku Kornati, bo tam dużo pływania statkami, łódkami i Bóg wie czym jeszcze, no i nie zdecydowaliśmy się na spływ kanionem rzeki, bo troszkę za długo i dzieci ciut za małe. Ale poza tym żeśmy się nazwiedzali i naoglądali. Chorwackie miasteczka jak zawsze zachwycają swoim pięknem. Nas szczególnie urzekł Zadar, do którego udawaliśmy się kilka razy oraz Szybenik.

Czas radości
Oczywiście nie mogło zabraknąć wizyty w Plitvickich Jezerach. Chyba każdy Polak, który był w Chorwacji, miał okazję zobaczyć ten mały raj na ziemi. Dziewczynki, wszystko dzielnie znosiły, i podróże i próby naszego odpoczywania. Miały swoją bezpieczną przestrzeń i czuły się tam świetnie. Widać było, że potrzebowały naszego czasu i naszej obecności. Żal było wyjeżdżać i wracać do chłodnej i deszczowej Polski, ale pozostało pragnienie powrotu do tego samego miejsca.

Rozmowy męsko-męskie
Był to dla nas bardzo dobry czas, czas rozmów męsko-męskich i damsko-damskich. Czas odpoczynku i braku pośpiechu. Czas, kiedy Asia zaczęła robić kolejne postępy. Wczesna jesień jakoś temu sprzyja, że u Asi następuje przełom w rozwoju. Tym razem obudziła się u niej zazdrość i determinacja w dążeniu do celu, którym stało się wchodzenie na łózko, by móc na nim poskakać. Patrząc na Hanię, chciała robić to samo, ale jej nie wychodziło. Tak długo walczyła, powtarzała pokazane ruchy, aż w końcu zaczęło jej wychodzić. Dziś nie ma z tym najmniejszego problemu.




poniedziałek, 4 lipca 2011

Hipoterapia

Słoneczna i bezdeszczowa pogoda to najlepszy czas na hipoterapię. Nie wiedzieliśmy czy Asi będzie się podobała ta forma terapii i jak zareaguje na konia. Do tej pory nic się jej nie podobało więc zaryzykowaliśmy, poza tym nie było nic do stracenia. Pierwsze  spotkanie z koniem miało miejsce w stadninie Krajka w Rogoźniku koło Nowego Targu latem 2008 roku. Pojechaliśmy tam z dziadziem Romkiem. Nie było źle. 15 minut wytrzymała bez marudzenia i gdyby nie wiał zimny wiatr, prawdopodobnie wytrzymałaby dłużej. Na konia nie zwracała uwagi, ale chyba podobała jej się grzywa, bo ja chwytała i ciągnęła. Całkiem nieźle szło jej siedzenie na koniu. Trzeba było troszkę przytrzymywać, ale całkiem dobrze balansowała ciałem. Jesienią szukałam ośrodka hipoterapeutycznego gdzieś koło nas, ale nic poleconego i sprawdzonego nie znalazłam. Potem przyszła zima, więc poszukiwania odłożyłam na wiosnę.
pierwsze spotkanie z koniem

Wiosną zaczęliśmy jeździć do Żor do Ośrodka Wczesnej Interwencji na psychoterapię i logoterapię. Tam też przyznano nam refundowana przez NFZ hipoterapię. Do stadniny mieliśmy kawał drogi, bo znajdowała się za Rybnikiem, czyli godzinę jazdy samochodem od nas, ale i tak się opłacało, a poza tym terapeutka była polecona z trzech źródeł więc jeździliśmy tam aż do jesieni. Asia wytrzymywała bez płaczu 30 minut i pomimo iż nie zwracała uwagi na konia, to on swoją robotę wykonywał najlepiej jak tylko potrafił. Już na trzecich zajęciach pani Aga zauważyła ogromną różnicę w pozycji Asi i trzymaniu pionu w czasie jazdy. Hipoterapia jest świetna nie tylko dla takich dzieci jak Asi, ale i dla zdrowych o czym mogła się przekonać nasza Hania. Była przeszczęśliwa mogąc pojeździć troszkę na koniu, a poza tym pomogło jej to w przejściu do raczkowania a potem do chodzenia.

zachwyt od zawsze odbierał jej mowę

W domu natomiast mieliśmy codzienną hipoterapię. Oczywiście różniła się od tej na żywym koniu, ale spełniła dość ważną rolę w rozwoju u Asi. Bujany konik pomagał Asi oswajać się z otoczeniem, które słabo znała, a poza tym, bardzo szybko nauczyła się na nim bujać. Teraz jest już za duża, ale czasem lubi w nim posiedzieć.



Obecnie rozpoczęliśmy hipoterapię tuż za Wyrami. Byliśmy tam dopiero dwa razy i jak na razie... bunt. Może dlatego, że nie zna terapeutki, może godzina nie właściwa, może zapach, może...któż to wie czemu, może po prostu nie chce... i pomagaj tu dziecku!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...